وقتی که بود، کوچک بودم. آنقدر که فقط واکنش دیگران را می‌دیدم و خوب نمی‌فهمیدم چرا این همه محبوب است. نمی‌دانستم چرا وقتی او حرف می‌زند، کانال تلویزیون عوض نمی‌شود؟ همه سراپا گوش می‌شوند؟ حتا وقتی مردم بلند می‌شوند و با شور و شوق می‌گویند «روح منی خمینی، بت شکنی خمینی»، چرا پدر هم زمزمه می‌کند؟ مگر او می‌شنود؟

نمی‌فهمیدم چرا آن روز پدر هنوز نرفته، این همه سراسیمه و گریان به خانه برگشت و گفت «بیچاره شدیم.» می‌دیدم گریه‌هایش را و نمی‌فهمیدم چرا خودم هم گریه می‌کنم. روزهای عجیبی بود. کسی در خانه بند نمی‌شد.

حالا شاید کمی بیشتر او را شناخته باشم. مادرم می‌گفت روزی که کعبه را دیدم، همان حالی را داشتم که وقتی اول بار امام را دیدم. هیچ درک نمی کردم یعنی چطوری تا اینکه کعبه را دیدم و آنوقت فهمیدم مرد چقدر بزرگ بوده و چه عظمتی داشته است!

حالا که سالهاست از رفتنش گذشته، هنوز صحبتهایش را دوست داریم. صراحت و صداقت در گفتار و عظمت در نگاه و پایداریش در عقیده، مرا به تحسین وامی‌دارد. می‌فهمم چرا وقتی می‌گفت جبهه‌ها خون می‌خواهد، مردم اینطور دیوانه‌وار صف می‌کشیدند و وقتی رفت اینطور غمگین شدند و آرزوی مرگ کردند. گاهی فکر می‌کنم بعضی آدمها مثل شهید همت چقدر باهوش و آینده نگر بودند که دعا کردند در مملکتی که نفس امام نیست، نفس نکشند.

و خدا امام را خیلی دوست داشت که نگذاشت روزی را ببیند که یارانش بر سر قدرت خود و به جایی رساندن وابستگانشان اینطور در کمین یکدیگرند. امام هیچوقت دروغ نگفت و مردم این را خوب می‌فهمیدند. و وقتی می‌گفت «مردم»، باور می‌کردند که در چشم و دل امام جا دارند و احساس عزت و احترام می‌کردند. مردم در زمان امام بزرگ بودند و این نعمت را می‌فهمیدند.

 

 

/ 3 نظر / 2 بازدید
حسن اجرايي

ياران او در زمان حياتش هم بر سر قدرت مي جنگيدند. شك نكنيد. امام امروز هم هست البته...

مهاجر

سلام آقا اجرایی کامل موافقم. یک وقتی روزنامه های آن زمان را دوره کردم، شاید بتوان گفت بخش زیادی از زهر داخل جام، متحد نبودن و اختلاف نیروهای انقلاب بود که باعث می شد، نتوان به پایانی خوش برای جنگ امیدوار بود. امام روزگار ما هم گرفتار همین گرفتاری است هرچند دیروز می گفت، از اینکه امروز نیروهای انقلاب بیشتر از هر زمان دیگر به امام و راه او، حداقل در گفتار پایبندند، جای خوشوقتی است.

نیازی

متن جالبی بود. اگر بگوئیم مردم عاشقانه صف می کشیدند شاید قشنگ تر باشد گر هردو یک معنا را می رسانند.