کوتاه است...

مثل باران بود، نرم، با طراوت و زندگی بخش. بی منت لبریز می‌کرد همه را از محبت. چشم بسته بودبم و دعا می‌کردیم که به رحمت پذیرفته شود. چشم که گشودیم رفته بود. فراموش کرده بودیم خورشید که ابر را ببرد، باران هم نخواهد ماند.

 

/ 1 نظر / 2 بازدید
وربال

به سر انگشت نگاه نکن...ببين به کجا اشاره ميکنه! (ربط داشت؟!؟ اگه نداشت پس حتمن مراد بی ربطيش بوده! )