وقتی نیست ...


سپتامبر سیاه

«فراموش نکنید که یک قسمت خوب از جمعیت کشور من فلسطینی هستند. فراموش نکنید تراژدی پناهندگان بیشتر از اردن هویداست نه جای دیگر. من باید با آنها باشم.» این ها را ملک حسین در سال 1974 گفت. چهار سال بعد از کشتار در اردوگاه های فلسطینیان در اردن.

 


بیشتر جمعیت قسمت جنوب غربی رود اردن را فلسطینی ها تشکیل می دهند. زمانی آنجا فلسطین بود. ملک عبدالله به خواست آمریکا و بریتانیای کبیر کرانه باختری را به خاک اردن اضافه کرد. همه اینها برای آن بود که مردم آنجا هویت فلسطینی خود را بدهند و تبعه اردن شوند تا مقاومت را فراموش کنند.

این کار جواب معکوسی داد. از 1955 گروههای چریکی در نوار غزه شکل گرفتند و فعالیتشان چنان بالا گرفت که یکسال بعد اسراییل به همراه فرانسه و بریتانیا برای اشغال نوار غزه و مصر دست به کار شدند. باید این تجربه در نطفه خفه می شد. دولت اردن هم نگذاشت هیچ یک از چند میلیون فلسطینی ساکن کشورش وارد ارتش شوند، مبادا قدرت آنها را به فکر پس گرفتن زمین های اشغالی بیندازد. کشمکش ها تا سال 1967 ادامه داشت، سالی غم انگیز که خاطره خیانت حکام عرب را با خود داشت. کرانه باختری رود اردن و نوار غزه بدون هیچ مقاومتی تسلیم اسراییل شد.

فلسطینی ها ساکن اردن جمع شدند و گروه مقاومت را تشکیل دادند, قدرت گرفتند و یکسال بعد طی یک عملیات چریکی اسراییل را در شرق رود اردن شکست دادند. این جنگ را «کرامت» نامیدند, بزرگترین جنگ کوچکی که اسراییل در آن از فلسطین ضرب شست دید. تنها جنگی که اسراییلی ها اجساد کشتگان خود را رها کردند و گریختند. «کرامت» به فلسطینی ها و عربها روحیه داد: هر مبارزی از هر گوشه جهان بخصوص دنیای عرب که می خواست با اسراییل بجنگد به سوی مقاومت فلسطین بیاید. صد هزار نفر در عرض یکماه از کویت, عربستان، مصر، سوریه، عراق و اردن!

مشکل از همان ابتدا شروع شد. صد هزار نیروی آماده بدون هیچ مدیر برای تعلیم و تعلم و هدایت سالم گروه. افرادی با احساسات متفاوت، افکار مختلف و ایدئولوژیهای گوناگون و خط مکتبی مختلف وارد سازمان شدند و بدون هیچ مانعی پذیرفته شدند.

کم کم حضور چریکهای فدایی به عنوان نیروی نظامی و سیاسی قدرتمند از حیطه کنترل حکومت اردن و ارتش ملک حسین خارج شدند. به مناطق اشغالی حمله می کردند و اسراییل در جواب, مواضع اردنی ها را نشانه می گرفت. شهروندان اردنی بسیاری کشته شدند. عده ای برای حفظ جان خود به تپه ها پناه می بردند. اوضاع نابسامان بود و ملک حسین تنها سامان بخش کشورش, اردن هاشمی بود, کسی که در شانزده سالگی شاهد مرگ پدر بزرگش ملک عبدالله بود آن هم روی پله های مسجد الاقصی در اورشلیم.

اسراییل از جنگ کرامت درس خوبی گرفته بود. پس از آن از برتری بی چون و چرای هوایی خود نهایت استفاده را به عمل آورد. دور تا دور مرزهای خود یک کمربند ایمنی شامل مناطق مین گذاری شده کشید. علاوه بر این ها فداییان (اعضای جنبش فلسطین) دچار اشتباهاتی می شدند. گهگداری هدف غایی خود را جایگزین کردن رژیم سلطنتی هاشمی با نظام انقلابی خود اعلام می کردند. در کارهای خود اغراق را پیش گرفتند. بسیاری از اصول اخلاقی را زیر پا نهادند. دست به هواپیما ربایی زدند، پنج هواپیما توسط (ژرژ حبش) که در اردن بر زمین نشست و انفجار آنها، بین ارتش اردن و مقاومت فلسطینی ها تنش ایجاد کرد. این جا بود که بایست (قصاب خلق فلسطین) و متحد آمریکا, بریتانیا و فرانسه یعنی ملک حسین کاری می کرد. ملک حسین خود از چریک ها به تنگ آمده بود و نیرو های فدادارش کاسه صبرشان لبریز می شد.

حالا نمایش غم انگیز 17 سپتامبر سیاه 1970 آغاز می شد. هواداران ملک حسین طی ده روز جنگ کمر چریکهای مستقر در اردن را شکستند. نیرو های عراقی هم پیمان با چریکها که در اردن بودند نیز به کمک آنان نرفتند. سوریه نیرویی اعزام نکرد. چون ممکن بود پس از این جنگ, اسراییل برای انتقام به سوریه حمله کند. چریکها بدون کمک هم پیمانانشان در اردن قلع و قمع شدند. پانزده هزار فلسطینی کشته شدند و طومار مقاومت فلسطینی در اردن در هم پیچید. بقیه نیروها به تدریج از خاک اردن بیرون رفتند و اغلب عازم لبنان شدند و در آنجا ساکن شدند. «وصفی التل» آخرین حمله را به پایگاههای فلسطینی ها در شمال اردن رهبری کرد. و حال آنکه او کسی بود که سال پیش به ملک حسین اصرار می کرد نظام اداره کشور را عوض کند و آن را یکپارچه با فلسطینی های مبارز علیه اسراییل بسیج کند. در این حمله چریکهای فرسوده و نا امید ترجیح دادند به جای آنکه به دست نیروهای شاه اردن اسیر شوند تن به آب زنند و از رود اردن بگذرند و به اسارت نیروهای اسراییلی بیفتند. یکی از آنان به اسراییلی ها گفته بود: «من آماده ام تا به ارتش اسراییل بپیوندم و علیه اردن و سوریه وارد جنگ شوم. آنان بدترین دشمنان فلسطین هستند.»

در آن زمان بزرگترین ضربه از ابتدای تولد جنبش مقاومت توسط کسی به فلسطین وارد شد که ادعا می‌کرد اولین شهید فلسطینی را تقدیم کرده است. عرفات نیز محکمترین پایگاه سیاسی- نظامی خود را در دنیای عرب از دست داد.

 

 


مریم برادران

صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
پست الكترونيك

مریم برادران


نویسندگان
مریم برادران


آرشیو من
آذر ٩٥
مهر ٩٥
شهریور ٩٥
تیر ٩٥
خرداد ٩٥
اردیبهشت ٩٥
فروردین ٩٥
اسفند ٩٤
بهمن ٩٤
دی ٩٤
آذر ٩٤
آبان ٩٤
مهر ٩٤
شهریور ٩٤
امرداد ٩٤
تیر ٩٤
خرداد ٩٤
اردیبهشت ٩٤
فروردین ٩٤
اسفند ٩۳
بهمن ٩۳
دی ٩۳
آذر ٩۳
آبان ٩۳
مهر ٩۳
شهریور ٩۳
امرداد ٩۳
تیر ٩۳
خرداد ٩۳
اردیبهشت ٩۳
فروردین ٩۳
اسفند ٩٢
بهمن ٩٢
دی ٩٢
آذر ٩٢
آبان ٩٢
مهر ٩٢
شهریور ٩٢
امرداد ٩٢
تیر ٩٢
خرداد ٩٢
اردیبهشت ٩٢
فروردین ٩٢
اسفند ٩۱
بهمن ٩۱
دی ٩۱
آذر ٩۱
آبان ٩۱
مهر ٩۱
شهریور ٩۱
امرداد ٩۱
تیر ٩۱
خرداد ٩۱
اردیبهشت ٩۱
فروردین ٩۱
اسفند ٩٠
بهمن ٩٠
دی ٩٠
آذر ٩٠
آبان ٩٠
مهر ٩٠
شهریور ٩٠
امرداد ٩٠
تیر ٩٠
خرداد ٩٠
اردیبهشت ٩٠
فروردین ٩٠
اسفند ۸٩
بهمن ۸٩
دی ۸٩
آذر ۸٩
آبان ۸٩
مهر ۸٩
شهریور ۸٩
امرداد ۸٩
تیر ۸٩
خرداد ۸٩
اردیبهشت ۸٩
فروردین ۸٩
اسفند ۸۸
بهمن ۸۸
دی ۸۸
آذر ۸۸
آبان ۸۸
مهر ۸۸
شهریور ۸۸
امرداد ۸۸
تیر ۸۸
خرداد ۸۸
اردیبهشت ۸۸
فروردین ۸۸
اسفند ۸٧
بهمن ۸٧
دی ۸٧
آذر ۸٧
آبان ۸٧
مهر ۸٧
شهریور ۸٧
امرداد ۸٧
تیر ۸٧
خرداد ۸٧
اردیبهشت ۸٧
فروردین ۸٧
اسفند ۸٦
بهمن ۸٦
دی ۸٦
آذر ۸٦
آبان ۸٦
مهر ۸٦
شهریور ۸٦
امرداد ۸٦
تیر ۸٦
خرداد ۸٦
اردیبهشت ۸٦
فروردین ۸٦
اسفند ۸٥
بهمن ۸٥
دی ۸٥
آذر ۸٥
آبان ۸٥
مهر ۸٥
شهریور ۸٥
امرداد ۸٥
تیر ۸٥
خرداد ۸٥
اردیبهشت ۸٥
فروردین ۸٥
اسفند ۸٤
بهمن ۸٤
دی ۸٤
آذر ۸٤
آبان ۸٤
مهر ۸٤
شهریور ۸٤
امرداد ۸٤
تیر ۸٤
خرداد ۸٤
اردیبهشت ۸٤
فروردین ۸٤
آبان ۸۳
مهر ۸۳
شهریور ۸۳
امرداد ۸۳
تیر ۸۳
خرداد ۸۳
اردیبهشت ۸۳
فروردین ۸۳
اسفند ۸٢
بهمن ۸٢
دی ۸٢
آذر ۸٢
آبان ۸٢
مهر ۸٢
شهریور ۸٢
امرداد ۸٢
تیر ۸٢
خرداد ۸٢
اردیبهشت ۸٢
فروردین ۸٢


لینک دوستان
GOODREADERS
تجربه های مدیریتی من
دیکشنری
ليست وبلاگ ها
قالب هاي وبلاگ
اخبار ایران
فناوری اطلاعات
پردیس من


آمار وبلاگ


وبلاگ فارسی
  RSS 2.0