وقتي نيست ...

بقیع نزدیک مسجدالنبی است؛ جایی که پیش از آمدن پیامبر «بقیع الغرقد» نام داشت. غرقد نوعی درخت است که در گذشته داخل این قبرستان یا کنار آن می روییده و با گسترش قبرستان، آن درختها که به نظر نوعی توت بوده، از میان رفته است.

پیشینه قبرستان بقیع به دوران قبل از اسلام مى رسد، هرچند سند روشنى قدمت آن را ثبت نکرده است. با هجرت مسلمانان به مدینه، بقیع تنها قبرستان مسلمانان شد و به مرور با دفن اجساد صحابه و تابعین و همسران و دختران و فرزندان و اهلبیت رسول الله (ص) از اهمیت ویژه اى برخوردار شد. سالها بعد بر مزار ائمه بقیع گنبد و بارگاهی کوچکی بنا کردند که بارها ترمیم و بازسازی شد.

هشتم شوال 1344 وهابیان به سرکردگی عبدالعزیز بن سعود به سمت مدینه آمدند و پس از محاصره شهر، وارد آن شدند. حالا وقت آن رسیده بود که عقاید خود را پیاده کنند: «اهالى حرمین شریفین، به جاى خداوند یکتا، گنبد و بارگاهها را مى پرستند. اگر گنبدها تخریب شود و دیوارهاى مشاهد مشرّفه برداشته شود، تازه اهالى حرمین از دایره شرک و کفر بیرون آمده، در مسیر پرستش خداوند یکتا قرار خواهند گرفت.»

قبر ابراهیم فرزند پیامبر اکرم (ص)، ام البنین و قبر عبدالله پدر پیامبر و اسماعیل فرزند امام صادق (ع) و قبور دیگر را خراب کردند. ضریح فولادی ائمه بقیع را که در اصفهان ساخته شده بود و روی قبر چهار امام قرار داشت را از جا کندند و بردند. غم انگیزتر اینکه دستور بود: «باید هرگنبدى به دست خادمین آن مرقد خراب شود.»

اما این اولین حمله نبود. در سال 1221 هجری نیز چنین کرده بودند. به نقل تاریخی، در این حمله چهل صندوق از جواهرات مرصع به الماس و یاقوت گرانبها و حدود صد قبضه شمشیر با غلاف های مطلا به طلای خالص و تزیین شده به الماس و یاقوت و ... را بردند. درباره دیگر عقاید محمد بن عبدالوهاب آمده است: «از صلوات بر پیامبر (ص) نهی می‌کرد و از شنیدن آن ناراحت می‌شد. صلوات فرستنده را اذیت می‌کرد و به سخت‌ترین وجه مجازات می نمود. بسیاری از کتب مربوط به صلوات بر پیامبر را به آتش کشید و به هریک از پیروانش اجازه می داد قرآن را مطابق فهم خود تفسیر کند.»