وقتي نيست ...

گاهی فکر می‌کنم آیا واقعا خدا گذشته ما را جلوی چشممان خواهد آورد؟ چه سودی از این کار؟ آن روز مگر من همان برآیند امروز و دیروز نیستم؟ خب نقطه آخر که گذاشته شود، متن که کامل شود، چه اصراری به بازخوانی؟ آنجا که ویرایش معنی ندارد.... این می‌شود که من می‌مانم و مشتی کاغذ پاره که نمی‌دام طبق کدام رسم‌الخط ویرایش کنم.