وقتي نيست ...

استاد عزیز ما گفت که چون توی دانشگاهها از گزینش خبری نیست، آدمهای ناباب هم وارد می‌شوند. شاهد مثال هم داشت: همین چند سال پیش، زمان دانشجویی، با یک صهیونیست همکلاس بوده است.

وقتی پرسیدیم چطور فهمیده که او صهیونیست است، گفت: فامیلیش عتیق بود.

گفتم: استاد، حاج ملاآقاجان هم فامیلیش عتیق بود.

گفت: نه، این دختر، عهدعتیق بود.

گفتم: اما فامیلی آدمها که نشاندهنده اعتقادشان نیست.

گفت: آخه بینی‌اش هم شبیه صهیونیست‌ها بود.

گفتم: یعنی چه شکلی بود؟

گفت: تیز و کشیده.

یاد کارتون‌ها و فیلم‌های خودمان افتادم. عجب موجوداتی هستیم! نشد که این زبان بسته بماند. گفتم: اما استاد اینطور قضاوت کردن درباره آدمها درسته؟ به نظرم نمی‌شود به این راحتی این برچسب را چسباند.

گفت: شما که نمی‌دانید. خیلی دختر سوء استفاده کننده‌ای بود، همه‌ش زرنگ بازی درمی‌آورد. من باعث شدم که همه بچه‌ها باهم بایکوتش کنیم و ....

این بود بخشی از درس ساعت مدیریت منابع انسانی که بطور عینی و با استفاده از یک تجربه شفاف انسانی نحوه برخورد با منابع انسانی در سازمانهای آموزشی به ما دانشجویان آموخته شد.