وقتي نيست ...

اولین فرزند مهاجرین بود که در حبشه‏ به دنیا آمد. پدرش جعفربن‌ابیطالب بود که در جنگ موته دو دستش را داد و باز می‌جنگید تا به شهادت رسید و مادرش اسماء بنت عمیس نام داشت. چهارمین کودکی بود که با پیامبر بیعت کرد و در آن موقع هفت سال داشت.

با دختر امیرالمومنین، زینب (سلام‌الله)، ازدواج کرد و در ایام خلافت ‏حضرت‏ یکی از کارگزاران او بود. کتابت می‌کرد، همانطور که حضرت علی (‏علیه السلام) در زمان پیامبر، نامه‌های حکومتی و نامه به شخصیت‌های داخلی و خارجی را می‌نوشت.

با زبانی رسا از معاویه انتقاد می‌کرد و از فضایل علی (‏علیه السلام) می‌گفت. در جمل ‏فرماندهی جناح راست لشگر را به عهده داشت و یکی از فرماندهان در جنگ صفین بود.

می‌گویند به دعای محمد (صلی الله) مالش چنان برکت داشت که در مدینه کرمش مثال شده بود. به خاطر بخشش زیادش، گاهی که سرزنش می‌شد می‌گفت: مردم را به اِنعام خود عادت داده‌ام. می‌ترسم اگر بخششم را قطع کنم، خدا هم عطاى خود را از من قطع کند. وقتی اموالش تمام شد، روز جمعه در مسجد از خدا طلب مرگ کرد. یک هفته بعد درگذشت در حالیکه 90 ساله بود. او را در بقیع (و به روایتی در باب الصغیر دمشق، کنار قبر بلال) دفن کردند.