وقتي نيست ...

لاغر اندام، نسبتا کوتاه قد، چهارشانه و گندم‌گون بود و موهای سر و ریش انبوهی داشت. از قبیله همدان بود و در حضرموت یمن زندگی می‌کرد. در زمان عثمان برای زیارت حج وارد مدینه شد و شیفته حضرت علی (علیه السلام) گشت. همه عمر در خدمت امام و فرزندانش ماند و در حدیث، علوم و فنون مختلف مهارت بسیار کسب کرد.

وقتی وارد جایی می‌شد، از او تبرک می‌جستند و وقتی می‌خواستند که از امیرالمومنین حدیث نقل کند، می‌گفت «یاران و صحابه امام فراوان بودند و من از شدّت اشتیاق و محبّتی که به خود ایشان داشتم، به چیزی جز خدمت و صحبت با حضرت توجّه نمی‌کردم.» در عین حال، تعدادی از احادیثی را که به یاد داشت، برای حاضران املا می‌کرد. در جنگها شرکت می‌کرد و وقتی در صفین پیشانیش شکست، امام با دست خود، زخمش را مداوا کرد و درد دم التیام یافت. این اتفاق را با افتخار تعریف می‌کرد و جای زخم را نشان می‌داد.

وقتی در پنجاه و پنج سالگی، با پدر و عمویش راهی حج شد، در بین راه حضرت خضر و الیاس را ملاقات کرد و آنها به او مژده دادند که: عمری طولانی خواهی داشت و مهدی و عیسی بن مریم علیهما السلام را نیز خواهی دید، سلام ما را به آن دو بزرگوار هم برسان.