وقتي نيست ...

علامه كرباسچيان را خيلي كم مي‌شناسيم. اما اثر كارها و افكارش را هركس به طريقي مي‌شناسد. او موسس مدرسه علوي است و بالطبع پدر مدارس مذهبي به حساب مي‌آيد. آراء و افكار تربيتي دقيق و جالبي دارد. مدتي است مشغول كار كردن روي آراء تربيتي اين مرد عجيب هستم. هرچه بيشتر جلو مي‌روم، از خودم نااميدتر مي‌شوم. از اينكه اينقدر با جسارت وارد كار تدريس شده بودم يا به راحتي داعيه كار فرهنگي را دارم و اشتياق اينجور چيزها، درحاليكه پيش نيازهاي اساسي از نظرم به دور بوده، كلي حالم را گرفته. اما خدا را شكر كه آشنايي با چنين كسي نصيبم شد.

البته روزيها هميشه مسئوليت آور و پر از تعهدات پيچيده‌اند كه خدا عاقبت روزي خور را به خير كند.

گاهي از زندگي كردن واهمه دارم. اين روزها اين حس بر من بدجوري غالب شده. نمي‌دانم بخاطر اينطور اتفاقها بايد شاد باشم يا غمگين. به هرحال ليلي با من است!