وقتي نيست ...

خیاط قیچی را که می‌گذارد به پارچه و می‌بردش، چرا شادی می‌کنی؟ چون لباسی را که دوست داری و گفته بودی برایت بدوزد را از حالا می‌بینی. می‌دانی خیاط خوبی است و حتا گاهی بهتر از چیزی که توقعش را داری تحویلت می‌دهد. می‌برد برای دوختن، برای وصل کردن. قصه خدا هم با بنده‌هایش اینطوری است. اگر بصیرت داشته باشی، اعتماد کنی و کمی صبر داشته باشی، می‌بینی که همه برش زدنهایش برای آن چیزی است که برازنده‌ات است. مومن همیشه شادمانی می‌کند، حتا اگر او پارچه دوست داشتنیش را ببرد.