وقتي نيست ...

چند روز پیش با کسی آشنا شدم که اهل سفر بود و به ارتباطات و رسانه علاقمند و زمینه کاریش همین بود. از کارهایی تعریف می‌کرد که مردم در کشورهای دیگر انجام می‌دادند و شاهد مثالهای عجیبی می‌آورد.

یک نمونه‌اش مجله‌ای در فرانسه بود که هر پانزده روز یکبار چاپ می‌کنند، با تیراژی بالای بیست و پنج میلیون که به تمام زبانها، حتا فارسی، ترجمه و به کشورها ارسال می‌شود (متاسفانه ایران به حساب نمی‌آید). تمام مجله درباره دین و خدا و مسیح است و برای عمومیت بیشتر چیزهایی چاشنی دارد.

او با دو نفر از جوانهايی که در اين مجله کار می‌کردند و او را به جای یک افغانی اشتباه گرفته‌بودند و باب گفتگو را برای تبلیغ کارشان باز کرده‌بودند، صحبت کرده‌بود و از انگیزه‌هایشان متعجب بود. می‌گفت «اگر زمان ظهور، از ایران حتا به تعداد انگشتان دست بعنوان یاران امام انتخاب شوند، من به عدالت خداوند شک می‌کنم.»