وقتي نيست ...

دانستن چیزی از آینده، برای همه ما هیجان انگیز است. معمولا اگر کسی بخواهد خبری را بگوید که چیزی ازش نمی‌دانیم، حس خوبی خواهیم داشت، یک آگاهی با طعم اضطراب. به قول خودمان شاید خیالمان راحت شود! اما همیشه هم این طور نیست. یعنی به ایمانمان ربط دارد. هرچقدر شيرين باشد، صبر می‌خواهد و اینکه روزمرگی رنگ و روی خبر را در دلمان کمرنگ نکند. شاید اینکه به انتظار این همه گوشزد می‌کنند و ثوابها بر آن می‌شمرند، دلیلش این باشد که امیدمان از دست نرود و فراموشی به سراغمان نیاید. سخت است که بدانی و برای محقق شدن علمت، مجبور به صبوری باشی. می گویند طعم میوه اش شیرین است. یعنی خواهیم چشید؟