وقتي نيست ...

دستهایت را از هم باز کن و صاف بایست. شکل یک بعلاوه‌ای، مثل یک دستگاه مختصات، مثل کروموزومهایت که x و y اند. شاید نشانگر رشد طولی و عرضی‌ات. یک محور زمان هم به اقتضای این دنیا هست که وصل می‌شود به دو محور دیگر.

اینکه از نظر رشد طولی و عرضی کجای این مختصات زمان-مکان هستی، هندسه وجودت رسم می‌شود و معلوم می‌کند مایه‌ات از هستی چقدر است، حرکتت به کدام سمت و سو است؛ در صعودی یا سقوط، در راه جنتی یا جهنم. آنوقت قدرمان معلوم می‌شود. معلو می‌شود چقدر شبهای قدر داشته‌ایم و چقدر بی‌قدر شده ایم. حساب و کتاب همیشه کار سختی اما لازمی است.

مدادت را بردار و خودت را رسم کن.