وقتي نيست ...

عشق آدمها به هم وقتی پایدار و حقیقی است که هر دو یک عشق مشترک والا داشته باشند، نگاهشان به یک سمت باشد، جهت رشد و نموشان یک چیز باشد. در غیر اینصورت جایی، چیزی، کسی هست که این رابطه را ببرد. اگر گره دلها بر چیزی عزیز باشد، کم کم این گره آنقدر کور می شود که هیچ دستی نتواند بازش کند، آنقدر کور که اصلا گره به چشم نمی آید. انگار یکی هستند. آنوقت بیناترین کورها هستند. چون نگاهشان فقط به یک چیز است و اطرافشان را نمی بینند. شاید این است که می گویند عشق آدمها را کور می کند.