وقتي نيست ...

حاشیه امنیتی چیز خوبی است. می گویند انجام مستحبات برای واجبات حاشیه امنیتی ایجاد می کند، یعنی باعث می شود به واجبات بیشتر اعتنا کنیم و روح و معنای آن در نظرمان پر رنگ تر شود.

برای محبت هم این حاشیه هست. گاهی یک تلفن کوتاه یا غیر منتظره، یک شاخه گل، یک سکوت به موقع، یک همراهی فکری، یک کادوی کوچک، یک پیاده روی چند ساعته برای شنیدن حرفهای یک نفر، یک جمله و ... روح آدمها را آرام و دلها را به هم نزدیک می کند. برای این چیزها بهانه لازم نیست. کوتاهی زندگی خودش بهترین بهانه برای از دست ندادن فرصتها (و حتا ساختن آنها) است.

اینکه برای هر چیز و ناچیزمان دنبال دلیل و منطق می رویم، کار خیلی عاقلانه ای نیست. شاید خیلی چیزها را ازمان بگیرد. چارچوب منطقی، اخلاقی و انسانی آنقدر انعطاف دارد که بتوانیم بعضی عرفیات و رسم و رسوم نه چندان بی اهمیت را هم مورد اعتنا قرار دهیم.

یادمان نرود پیامبر رحمت ما بت های کعبه را شکست اما خود کعبه را گذاشت که بماند، نماد باشد، یک نماد برای توحید؛ حانه خدا! و این نمادها برای آدمهای معمولی است که نیاز دارند به اینکه ببینند و لمس کنند تا باور کنند و دلشان آرام بگیرد. و ما آدمهای معمولی هستیم.

نمادها، بهانه ها و چیزهایی که نه تنها اعتنا به آنها ضرری ندارد بلکه باعث تداوم رابطه ها و نزدیکی آدمها به هم می شود و بهانه هایی است برای آنکه بگوییم برای هم، برای انسانیت و برای ارزشها حرمت قائلیم چیزهای خوبی هستند.