وقتي نيست ...

کعبه یک خال کوچک سیاه است که به نشانی، گذاشته اند روی جایی از این کره بزرگ خاکی. جایی بلند و افراشته که لباس سیاه می پوشانندش در آن صحن سفید درخشان. شاید چشم من و تو ببیندش! (آخر ما آدمهای عادی و عوام باید همه چیز جلوی چشممان درشت شود تا نگاهمان را دنبال خودش بکشد.) حاجیها هم که محرم می شوند، سفید می پوشند. باید فرقشان در کنار این خانه خوب به چشم آید. نقطه های ریزی که دور ستونی می گردند و از بالا یا کمی دور که نگاه می کنی، هیچ کدامشان به تنهایی به چشم نمی آیند. مثل صفحه گرامافون اند که حول محوری می گردند و با هارمونی عالم همراه می شوند.