وقتي نيست ...

هرچه قصه لطيف‌تر باشه، ظرافت ديد بيشتري مي‌خواد. منظورم از قصه فقط يكي بود و يكي نبود نيست. چيزهاييه كه دورو برمون اتفاق مي‌افته و يه جورايي به ما مربوطه، يا حتا حس‌هاييه كه نسبت به خودمون و ديگران داريم. براي شناخت بايد نزديك شد. برای نزديک شدن بايد دوست داشت و دوست داشتن قدم اوله. شايد اينكه ائمه هم مي‌گن هركي ما رو دوست داشته باشه اهل بهشته، يعني همين. يعني وقتي دوست داشتي، قدم اول رو برداشتي، اونقدر جذبه هست كه تو رو مي‌بره با خودش. نزديك مي‌شه و نزديك مي‌شي، اونقدر كه مي‌توني نوش كني حرفها رو، حس‌ها رو. حتا قبل از اينكه گفته بشه. درباره همه چيز و همه كس همين طوره. به شرط اينكه جسارتش رو داشته باشی.
دوست داشتن هم كه دليل نمي‌خواد. خودش دليله!