خنديد و از شكر خنده اش اين همه گل خلق شد . به خاطر همين هم وقتي كسي مي خندد مي گويند صورتش مثل گل شكفت . لبش مي خندد اما توي صورتش هم منتشر مي شود . به هر كس هم كه او را مي بيند شكرش مي رسد ، دلش شاد مي شود . وقتي دلش شاد شد ، او هم ديگري را شاد مي كند . آن وقت اين مي شود كه اگر بخندي دنيا به رويت مي خندد .
¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۸ ق.ظ توسط مریم برادران
