وقتي نيست ...

سخت ترین کار دنیا آدم شدن است....

و بعد از آن، مدیریت کردن

در یک جمع هر کس ویژگی هایی دارد، توانایی و تجربیاتی متفاوت. همین تجربه ها گاهی کار را سخت می‌کند، چون در بینش و نگرش افراد سمت و سویی ایجاد می‌کند با ایمانی استوار.

اینکه بشود بین همه الفتی ایجاد کرد رضایت بخش، که همه در خدمت اهداف قرار بگیرند، کار ساده ای نیست. به خصوص که گاهی افراد به هم مشکوک می‌شوند که آیا در لوای اهداف گروه و تیم و سازمان، آیا غرضهای فردی یا آرزوهای شخصی پنهان نیست؟

این چیزی است که شاید به راحتی قابل تحلیل نباشد. اما یک چیز بسیار کارگشاست؛ اینکه هرکس دل خودش را صاف کند با خودش و با هدفش و با دیگران. آیا دیده‌ای بشود دل دیگری را بخوانی بی هیچ غلط؟

پس توقع نباید داشت دیگران بتوانند. خودت در خلوت نیت را که راست کردی و سعی در درستی کار، حداقل وجدانت را نخواهی کشت از دردی که تاب آوردن زیر این درد، در حد هر کسی نیست. شاید حداکثر روزی که دانه های دلت پیدا شد، بتوانی با روی گشاده بگویی، دیدی دغل نداشتم....