وقتي نيست ...

چند وقتی است دارم سعی می کنم آینده مطلوبم را ترسیم کنم و اولویت های زندگیم را بیابم. کار آسانی نیست. اما بازی خوب و لازمی است. دیشب احساس کردم نقطه های روشنی را یافته ام. حداقل چند چیز در زندگی حرفه ایم را یافتم که دیگر مایل به پیگیری نیستم مگر با شرایطی که تعریفشان کرده ام. این خیلی خوب است به نظر خودم. چون آدم را از سردرگمی و صرف انرژی برای تصمیم گیری در حین مواجهه با آن شرایط نجات می دهد. امیدوارم به تدریج حداکثر تا پایان امسال بتوانم این تابلوی آینده مطلوبم را تکمیل کنم و قابش را جلوی چشمم نصب کنم. آنوقت تکلیفم با خودم و دیگران چه خوب معلوم می شود. احساس خوبی است.