وقتي نيست ...

لیلی فانوس را از سر در دروازه شهر برداشت؛ به این یقین که حالا آینه دل مجنون چراغدار راه است. مجنون را دل در دل نیست؛ به این خوف که نکند باد دست بر چراغ اندازد! نمی داند چراغی که روغنش افشره محبت است، هرچند کاستی گیرد، خاموشی ندارد.... لیلی دل دل کردن مجنون را دوست دارد.