تو مال من بمان، من غنی ترین خواهم ماند
وقتی از رفتار کسی دلخور می شویم، خیلی وقت ها پیش می آید که گفته ایم «مرا نشناخته ای؟»
این یعنی که شناخته نشدن غمی است بزرگ و دور از توقع ما، دور از توقع ما به خصوص از کسانی که برایشان مایه گذاشته ایم یا فکر کرده ایم کاری برایشان انجام داده ایم یا حداقل وقت زیادی را با آنها گذرانده ایم یا مثالهای زیادی داریم برای آنکه نباید نشناخته باشند و ....
اما خدا وکیلی، چقدر به غمگین نکردن نور چشمیهای خدا فکر میکنیم؟ خودش که بماند.
¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٥٦ ق.ظ توسط مریم برادران
