در تاریخ ائمه دو جا هست که امام از شهر خارج میشود و این خروج به شهادت میانجامد. اما در یکی خاندان همراه است و در جایی نیست.
اولی در واقعه کربلاست و نهضت امام حسین (ع). دیگری در زمان امام رضاست و آمدنش به خراسان. در هر دو کار حکمت و مصلحت و بصیرت.
در واقعه کربلا دلایل آوردن اهل و عیال زیاد گفته شده است. اما سید بن طاووس دلیلی بیان میکند قابل تأمل. میگوید: اگر امام حسین (ع) اگر آنها را همراه نمیبرد، باز هم آنها اسیر میشدند. در اینصورت اسارت ایشان برای ایجاد اجبار برای امام بود که تحت فشار قرار گیرد و به بیعت گردن نهد. اما امام با این حرکت، این مانع را برداشت.
در اتفاق امام رضا (ع)، ایشان خانواده را همراه نبرد، حتا امام جواد (ع) که محبت ایشان به او زبانزد بود. امام به کاخ مأمون میرفت. امام با این حرکت جلوی سوء تفاهم را گرفت که مردم بگویند اگر خودش دل خوشی از اینها ندارد، خانوادهاش که در ناز و نعمت هستند. پس از این جایگاه به اطرافیانش چیزی رسیده است. پس ایشان هم مثل ما هستند! امام جلوی هر سوء ظنی را گرفت.
و هر دو اینها یعنی درایت امام . هر دو اینها بخشی از هوشیاری و بصیرت امام است که باهم مفهوم امامت را تکمیل میکند.
¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:۱٧ ب.ظ توسط مریم برادران
