وقتي نيست ...

نمی دانم با این بخش سریال شوق پرواز، چه لحظاتی بر خانواده شهید بابایی گذشت.

هر جمعه این سئوال را از خودم می پرسم. امشب البته شبی بود. شاید برای آنها هر شب شبی است... دانستن آنچه در دل آدمها می گذرد، گاهی چنان هراسناک است که شاد می‌شوم دانه‌های دل آدمها پیدا نیست....

دلم لک زده برای آنکه تو بگویی خوبی و دردی نیست. بگویی دکتر گفته دیگر نیازی به آمدنت نیست. به اینکه بگویی سر دردی در کار نیست و شب خوب خوابیده‌ای.

دلم لک زده برای خنده بی دغدغه تو. به آن چشمهای بی هراس از نگاه دیگران.

نمی دانم چرا این لک اما فقط بزرگ و بزرگتر می شود بی هیچ پاسخی به حسرتهای شکوفه کرده. بهانه هایم را برای دیدنت گاهی پنهان می کنم.

خدا را چه دیدی؟ شاید دلش بسوزد به حالم. شاید رحم کند به حسرتهایی نیامده ام. شاید دعایم را بشنود. شاید .... شاید روزی بدون درد برسد. شاید آن روز صبحی باشد نزدیک.

هرچند وافعیت، میوه تلخ دنیا بوده و هست، دوست دارم ندیده بگیرمش. پس خدا امید را برای چه آفرید؟

بهترین زمان برای کاشتن یک درخت، بیست سال پیش بود. بهترین زمان بعدی، امروز است.

رسول اکرم صلی الله فرمود: آن کس که به رویش در خیری گشوده شود، غنیمت شمرد و از فرصت استفاده کند. زیرا نمی داند آن در چه وقت به رویش بسته می‌شود....

شده از خودت ناخرسند باشی از بس که برای دیگران مفیدی و برای خودت نه! این روزها اینطوریم. می دانی چرا؟

چون مهمترین وظیفه های خودم را انجام نمی دهم و هر کار دیگری غیر از آنها را ....

چه ام شده؟

الان قول می دهم که باز خودم باشم، خود خوب و نه خودخواه اما متعادل.

کار آسانی نیست. استاد می گفت: سخت ترین کار در زندگی رعایت تعادل است والا همه می شدند امام علی! و این حرف چقدر به دلم نشست.

هر وقت به این حد خشم از خویش می رسم یاد این حرف برایم هم حرکت است و هم غرور؛ غرور از داشتن علی و حرکت به خاطر خجلت ....

بانو حال و روز خوبی ندارد. پناه آورده به تو، تویی که در خوبی همتایی نداری، مهربانی و دل‌های دردمند را ضمانت می‌کنی.

بانو پناه آورده به تو. ضمانتش کن که با شفا برگردد، با آرامش و کلیدی که قفل مشکل‌هایش را بگشاید.