وقتي نيست ...

زنگ زده که حالی بپرسد و به قول خودش بعد از مدتها بدون واسطه سفارش مطلبی برای مجله بدهد. صدایش اما غمی عجیب دارد. البته این روزها این چیزها عجیب نیستند. از کارهای جدیدم سراغ می‌گیرد و بعد بدون مقدمه می‌گوید: داشتم فکر می‌کردم وصیت کنم بعد از مرگم زندگینامه‌ام را شما بنویسید یا ....

آنقدر شوکه شدم که حرفش را خورد. انگار از پشت تلفن دید که نفسم بند آمد. خودش خندید. گفتم: لطفا شما دیگر از این حرفها نزنید. این روزها آنقدر مرگ و میر دیده‌ایم که سیر شده‌ایم. کمی زندگی می‌خواهیم. نمی‌شود به این چیزها فکر کرد و درباره‌اش حرف زد؟

حرف را کشید به قیصر امین‌پور و اینکه اینها عوارض جانبی آمدن زود هنگام چهلم اوست. بعد هم آرزوهای خوب کرد و با غمی که دیگر بدجوری نمایان شده بود گفت که اگر می‌شود گاهی سری به نشریه بزنم....

امروز داشتم فکر می‌کردم واقعا سخت‌ترین کار دنیا، زندگی کردن است. و ما آدمهای آسوده خواه - هرچند خبری از آسودگی نیست! سیری چند و از این حرفها - دیگر به نبودنش و باور نداشتنش تن داده‌ایم. تا جایی که می‌دانم همیشه قصه همین بوده. یعنی اگر غیر از این باشد آنوقت فلسفه دنیا زیر سئوال می‌رود. اما آیا قبل‌ترها آدمها اینقدر خسته بوده‌اند؟ من که در بزرگترهایمان این را کمتر دیده‌ام و می‌بینم.

گاهی فکر می‌کنم آنها قوی‌ترند و شاید ما هوشمندتر. یعنی که آنها باورهایی داشته‌اند و بخاطر همین راحت‌تر گذرانده‌اند و ما کمی اهل قیاسیم و دیر باورتر و عجول‌تر. نمی‌دانم. قصه دنیا از هزار و یک شب هم گذشته اما کسی هنوز پایانش را نمی‌داند. بخصوص نسل ما که دوست نداریم پایانش را بدانیم. هرچند حرفش را زیاد می‌زنیم.

«هـرکـه او ارزان خرد ارزان دهد            گوهری طفلی به قرصی نان دهد»

همه روزها روز خداست، درست. اما بعضی روزها یک جور خاصی است. مثل امروز. بعضی روزها فقط خاطره می‌شوند. به درد یاد کردن می‌خورند تا خنده‌ای به لب بیاورند یا نفسی از دل برآورند. یا روزهایی هستند که می‌شوند عبرتی در گوشه تاریخ. اما روزهایی هست که فراتر از خاطره و تاریخ اند. یک مبدا زندگی‌اند، شروع یک اتفاق. مثل امروز که یک جور حس حسرت، غرور و زندگی به همراه دارند، راه را برای حرکت روشن می‌کند و روح را به جنب و جوش برای شدن وادار می‌کنند. بعضی روزها اعتبارشان به آدمهایی است که آن روزها را خاص کرده‌اند، بعضی روزها اصلا به اعتبار بعضی آدمها روز شده‌اند.

¤ نوشته شده در ساعت ٩:٢٩ ‎ب.ظ توسط مریم برادران

روزيها بزرگ و روزي خوران کوچک

وقتی سردرگمی می‌آید، هیچ راهی جز خلوت کردن با خودت نداری. اینکه بتوانی درست و منطقی فکر کنی و راه و بیراهه‌ها را بشناسی، برای هرکسی یک جور حاصل می‌شود. یکی باید بنویسد، یکی باید عمیقا در خودش فرو برود یا قدم بزند.  

خلاص شدن از بعضی فکرها که گاهی به جان آدم می‌افتد هم راههایی دارد. اینکه ما آدم هستیم و به همین دلیل دوست داریم فضای اطرافمان پر از اعتماد و روشنی باشد و گاهی نیست، طبیعی است که ناراحتمان کند. اما یک راه هست که باعث می‌شود این آدم راحت‌تر با اینطور اتفاقها کنار بیاید و با آرامش بیشتری زندگی کند، آن هم نفس زدن و کار کردن برای امری والاتر از این حساب و کتابهای سرانگشتی است.

تجربه عجیبی است اما وقتی اینطور فکر کنی و زندگی کنی، خیلی راحت‌تر می‌شود از کنار تنگ چشمی‌ها گذشت یا سوء تعبیرها را هضم کرد. چون چشم دیگری هست که برایت عزیزتر است و بیناتر است و همیشه حاضر است.