وقتي نيست ...

«جویند همه هلال و من ابرویت    گیرند همه روزه و من گیسویت

از جمله این دوازده ماه تمام    یک ماه مبارک است آن هم رویت»

دل خوش نكن به سبيل چربت. اگر همينطور از سبيلت بچكد كه به روغن چرب كرده‌اي براي بي‌نياز نشان دادن خودت، آنوقت سر سفره جايت نيست. گاهي بايد فقرت را بيرون بريزي. بايد ياد گرفت كجا لباس نو به كار مي‌آيد و كجا پلاس و پشمينه، كجا خواب‌زدگي و كجا ابراز ناداني. عقل شايد همين‌جاها به كار آيد.

هوس انار كرده‌ام. هميشه هوس انار دارم، بيشتر وقتي هوا خنك مي‌شود. دوست دارم ميوه‌اش را بين انگشتانم بگيرم و كم‌كم فشار دهم، آب‌لم‌بو شود و بعد وقتي سوراخش مي‌كنم، آب سرخش بيرون بپرد. دراز بكشم و آهسته بمكمش.

گاهي هم دانه كردنش را دوست دارم، توي يك ظرف بلور يا كاسه آبي. بعد اگر ترش باشد نمك بزنم و قاشق قاشق بخورم.

چه‌آبي از دهانم راه مي اندازد فكر انار. خودش چه مي‌كند با دلم! اين درخت اناري كه هر روز سر راهم سبز مي‌شود، قصد قتلم را دارد.

در روایت هست که ابلیس در دهان ماری وارد بهشت شد و انسان را فریب داد.
در روایت آمده آن مار چهار پا داشت و وقتی چنین کرد و چنان شد، مجازات این بود که چهار پایش را از دست داد و محکوم شد به اینکه بر شکم خود بخزد.

استاد می گوید تعبیرش این است: مار (حیه) یعنی حیات، یعنی زندگی. و اینکه چهار پا داشت یعنی که قوام داشت، برپا بود و قائم. و حیات وقتی آن بالاست قوام دارد، هرچه پایین تر می آید، نزول می‌کند، از هستی ساقط می‌شود، پاهایش را از دست می‌دهد.
به خاطر همین است که خدا در قرآن می‌گوید که جهنمیان دور دوزخ به زانو می‌افتند. «و آیا کسی که بر وجه خود می‌خزد-مکباً علی وجهه- با کسی که بر دوپا راه می‌رود یکسان است؟» پس قد قامت الصلوه، تا حیاتت همیشه برپا باشد.

«هیچ کس گل را نمی‌بیند، چون کوچک است! دیدن مانند داشتن یک دوست مستلزم زمان است.»

جرجیا اوکف

پیرمرد روی چهارپایه روبروی خانه اش می نشست. هر روز غروب که به خانه برمی گشتم به بودنش عادت کرده بودم. آن روز نبود.

 *

دنیا شاید بازار بزرگی باشد برای معامله‌های زود بازده. باید بازرگانی را یاد گرفت.

¤ نوشته شده در ساعت ۸:٢٢ ‎ق.ظ توسط مریم برادران

برای تولدت

«چه انتظار عجيبي!

تو بين منتظران هم

عزيز من چه غريبي

عجيب‌تر كه چه آسان

نبودنت شده عادت.

نه كوششي، نه وفايي

فقط نشسته و گفتيم: خدا كند كه بيايي...»

من تصميم گرفته‌ام هرگز با كسي شوخي نكنم. راستش اصلا آدم شوخ طبعی نیستم و این را همه می‌دانند. گاهی اما وسوسه می‌شوم که این کار را انجام دهم و ناموفق بوده‌ام! راستش در دو تجربه بدجوری توی حالم خورد که دور و بر اینکه شوخی کنم را خط بکشم. یکبار دو سال پیش بود و یکبار هم امروز!

امروز واقعا قسم خوردم که هرگز سعی نکنم شوخ باشم. انگار که بعضی تغییرها سوء تفاهمهای وحشتناکی باخودش می‌آورد. امروز با یک شوخی، یکی از دوستان عزیزم را شوکه کردم. خدا مرا ببخشد. هرچند که برایش توضیح دادم و چون باهم مشکلی نداشتیم به راحتی حل شد اما خدشه‌های کوچک گاهی آنقدر بزرگ می‌شوند که جبران ناپذیر.

به امتحانش نمی‌ارزد.

دختر سه ساله، نشسته در تراس. صدا می زنه: مامان بیا اینو بگیر بنداز آشغال.
مادر از توی اتاق: چی؟
صدای جاروبرقی نمی ذاره خوب بشنوه.
دختر از توی تراس داد می زنه: اینو بیا بنداز آشغالی.
مادر با تعجب: خودت این کارو بکن.
دختر با خونسردی: دستم بنده. دارم می خورم.
صدای جاروبرقی قطع می شه.
دختر به آواز خوندنش ادامه می ده.