وقتي نيست ...

دیشب خدا یک عالمه آرزو شنید؛ آرزوهای ریز و درشت که حتا صاحبای بعضیشون خیلی امیدی نداشتند اما گفتند، چیزهایی که توی دل نگه داشته بودن. نمی‌دونم خدا با این آرزوها چی کار می‌کنه. اما هرچی که هست انگار دل آدما با این کار سبک می‌شه، چیزایی که توی دلشون سنگین بود، سپردن به کسی که از خودشون امین تر و تواناتره.

راستی اگه تو بیای، خیلی از آرزوها برآورده می‌شه، یه تیر و چندین نشون! و او قول داده که می‌آی. آرزوها یه روزی برآورده می‌شه، همه‌شون، به بهترین شکل. به باورهامون بستگی داره.

یک هفته بود که می گفت: احساس می کنم عزراییل نشسته روی گرده ام!

آنروز از سر کار برگشت و برای رفع خستگی دوش گرفت و روی تخت دراز کشید و مرد.

نزدیکانش می گفتند پشت گردن و روی گرده اش کبود بود، انگار چیز سنگینی را حمل کرده باشد.

روزي يحيي بن اكثم در مجلس واثق خليفه عباسي كه جمعي از علماء و فقها حضور داشتند، سؤال كرد كه چه كسي سر حضرت آدم (ع) را هنگامي كه حج به جا آورد، تراشيد؟

تمام حضار در پاسخ آن عاجز ماندند، واثق گفت: هم اكنون من كسي كه جواب اين سؤال را بدهد حاضر  مي كنم، سپس شخصي را بدنبال حضرت هادي (ع) فرستاد و وي را به دربار خليفه دعوت كرد. امام نيز دعوت را پذيرفت و براي اظهار و بيان حقيقت به دربار واثق رفت. خليفه پرسيد: اي ابوالحسن به ما بگو چه كسي سر حضرت آدم را هنگام حج تراشيد؟ امام فرمود: اي واثق ترا به خدا سوگند مي دهم كه ما را از بيان و جواب آن معاف كني، خليفه گفت: ترا سوگند مي دهم كه جواب را بفرمايي!

امام فرمود: اكنون كه قبول نمي كني، پس مي گويم. پدرم مرا از جدم خبر داد و جدم از جدش كه رسول خدا باشد، اطلاع داد كه فرمود: براي تراشيدن سر آدم جبرئيل مأمور شد ياقوتي از بهشت آورد و به سر آدم كشيد تا موهاي سرش بريزد.

آسمان بلند، زمين وسيع، موجودات مريد و اينها همه برای تو. تو برای...؟

شصتمین سالگرد تولد ناظم بود و آنا، مجسمه ساز آذربایجانی، به دیدن او رفت. آنا که می دانست باقلوا شیرینی مورد علاقه اوست، دو چمدان پر از باقلوا برایش برد. اما ناظم تا شیرینی ها را دید گفت «باقلوای آذری دوست ندارم، شکرش روی دندان ها می ماسد. اصلا بلد نیستند خوب درستش کنند.» این حرف او به آنا برخورد و همان طور که گریه می کرد، گفت: «استاد، پدرناظم، چه هدیه ای می توانم تقدیمتان کنم تا دوستش داشته باشید؟» ناظم به همسرش ورا، با مهربانی نگاه کرد و گفت «موهای ورا را درست کن!»

وقتی مجسمه نیمتنه ورا تمام شد و به او نشانش دادند، خیلی خوشحال شد و به آنا گفت «بگو در ازای این کارت از من چه می خواهی؟» آنا چیزی خواست که فکرش را هم نمی کردند: یک خانه دو خوابه در آذربایجان! استاد با کسانی که در آنجا می شناخت و می توانستند این کار را برای او انجام بدهند حرف زد و بعد به آنا گفت «همه چیز رو به راهه.» چند وقت بعد آنا تلفن زد و گفت که آنها یک خانه سه خوابه به او داده اند.

یکی از علایقم خواندن و فکرکردن درباره مرگ است؛ چیزی که برای همه ما جذابیتهایی دارد و شاید چون زیادی ناشناخته است. برحسب اتفاق چند روز پیش کتابی دیدم به اسم تنهایی دم مرگ و خریدمش. حالا هم مشغول خواندنش هستم.

نگاه نویسنده به مرگ نگاه جامعه شناسانه است و من تا به حال چنین بعدی از مرگ را ندیده بودم و فکرش را نکرده بودم. مثلا می‌گوید با اینکه بشر پیشرفت کرده و سعی می‌کند همه چیز را برای آرامش و رفاه بیشتر فراهم کند و به ظاهر مرگهای مخوف (مثل مرگ گلادیاتورها در مبارزه با حیوانات درنده و ...) کمتر به چشم می‌خورند اما آدمهای امروزه خیلی دردناکتر می‌میرند و حتا مرگ ناخوشایندتر شده است. دلیل اصلی آنرا این می‌داند که تمدن شکل همدردی آدمها را با محتضرین عوض کرده است. «دگرگونی‌ای که مرحله کنونی تمدن به بار آورده است، در بیشتر افراد تولید بی‌میلی و اغلب نوعی عجز در بیان عواطف شدید، چه در حیات عمومی و چه خصوصی، کرده است.... گفتگوی عاری از پریشانی همراه با یا درباره انسانهای دم مرگ دشوار می‌نماید؛ گفتگویی که آنها بسیار نیاز دارند.»

در جایی هم می‌گوید اینکه بزرگترها به بچه‌ها درباره واقعیت مرگ حرفی نمی‌زنند خطای بزرگی است که کم کم به فکر جاودانگی در دنیا بدل ‌شده و در بزرگسالی باعث ترس از مرگ می‌شود.

خلاصه که اینطور که پیداست برای خوب مردن، واقعی دیدن و درست اندیشیدن و تقویت عاطفه و احساس لازم‌اند! و وقتی همه اینها درست بشود آیا بهشت از همینجا طلیعه‌هایش ظاهر نمی‌شود؟

وقتی کاری را مدتها انجام می‌دهی، می‌شود قسمتی از زندگیت. به آن خو می‌گیری، گاهی معتادش می‌شوی. خودت هم نمی‌فهمی! 
کنکور کارشناسی‌ام را که داده بودم، کتاب آنالیز و جبر نصیری را هر روز می‌خواندم. کتاب جذابی بود. می‌خواندم و لذت می‌بردم و نمی‌فهمیدم که چقدر دور و بریهایم را کلافه می‌کنم!
یک روز که رفته بودیم خانه همسایه‌مان که پسرش برق شریف ‌خوانده بود و آنروز هم اتفاقا آمده بود به مادر و پدرش سری بزند، مادرم به او گفت: این دختر ما کنکورش تمام شده اما دست بردار نیست. همه‌ش داره حل می‌کنه! چی کارش کنیم؟
او خندید و گفت: ولش کنین، معتاد شده.
راستش این حرف خیلی به‌م برخورد. از همان روز سعی کردم درباره کارهام کمی فکر کنم. حتا به دلبستگی‌هایی که ناخودآگاه وبال می‌شوند.

¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٥۱ ‎ق.ظ توسط مریم برادران

دوپينگ

کوتاه است...

عينکت چه رنگيه؟

... خوريد باده

دست خانم معلم سال اول درد نکند

برای دکتر فياض بخش عزيز

به احترام پنجم تير

يادآوري روزهاي خاص نشانه اهميت دادن به آدمها باشد. وقتي تولد يا سالگرد اتفاق خوبي را تبريك مي‌گويي يا حتا تسليتي بدهي، در اصل منظورت اين است كه تو برايم مهمي و اتفاقهاي زندگيت هم برايم ارزش دارد.

خوب است اين كار را براي خودت هم انجام بدهي. يعني روزهاي خاص زندگي خودت را به ياد داشته باشي و با يادآوري آنها خودت را روزگارت ارزيابي كني. بعضي اتفاقها آنقدر عزيز هستند كه غم يا شادي برايت مي‌آورند باعث تغييري در زندگيت مي‌شوند.

5 تير براي من روز مهمي است. سالگرد ازدواج فرشته و منوچهر كه يك زندگي پر بركت را به همراه داشت. سالگرد روزي كه به من خبر دادند بالاخره كتاب زماني براي آسودن (زندگي دكتر فياض بخش) به چاپخانه رفت و روز هفتم تير (روز شهادت دكتر) درآمد. دوسال پيش هم در اين روز يك اتفاق بزرگ در زندگيم افتاد. شايد رويه اتفاق تلخ بود و عزيزي از من دور شد، اما هميشه يادآوري آن روز برايم زيباست.

اخیرا در چین شهر کاشان احداث شده است. در این شهر صنعتی شهروندان فرش کاشان می بافند. احداث شهر اصفهان و شیراز در دست اقدام است.

نيمه پنهان