وقتي نيست ...

اما خداییش به شرمندگیش می‌ارزد؟

می‌دونی، من که حالم از این حرفها به هم می‌خوره. راست و حسینی بگین اگه ما اینقدریم، پس کجاییم؟ با حلوا حلوا دهان کی شیرین شده که ما دومی باشیم. لطفا از اینکه چه چیزی هستیم و چه داریم کمی بگویید، از قبلا داشته‌ها کمی فاکتور بگیرید شاید اتفاقی بیفتد.

یکشنبه بعدازظهر؛ مترو

راننده تاکسی لکنتی مرد میانسالی بود با صورتی استخوانی. استخوان گونه‌هایش از دو طرف بیرون زده بود و گوشهای بزرگش را بیشتر به چشم می‌آورد. چشمهایش از پشت عینک قاب مشکی ریز به نظر می‌رسید. دستهای بزرگی داشت. روی فرمان که رٍنگ گرفت، تازه متوجه بزرگی غیرعادی دستهایش شدم.

خانم چادری که کنارش نشسته بود، یکدفعه جا خورد. اما پیرمرد خیلی توی حال خودش بود و اصلا متوجه نگاه متعجب زن نشد. از آن آهنگهای جاده‌ای گذاشته بود و حالا که نوار به قسمت موسیقی متن رسیده بود، خودش زده بود زیر آواز. از حرکات ریتمیک دستانش روی فرمان به نظر می‌رسید مهارت یا حداقل استعداد تنبک زدن را دارد.

کمی بعد ساکت شد و گفت: هنوز ناهار نخورده‌م. صبحونه همیشه می‌خورم. چون به پدر و مادرم باید صبحونه بدم. خودمم می‌خورم. اما وقتی سرم به کار گرم می‌شه، یادم می‌ره که ظهر اومد و رفت. ساعت چنده؟ اوه. نزدیک پنجه!

سری تکان داد و باز زد به آواز. احتمالا اینطوری گرسنگی را راحت‌تر فراموش می‌کرد.

وقتی کرایه‌ام را دادم، گفت: سپاسگزارم؛ به قول ایرونی‌ها. و خنده رنگ پریده‌ای کرد.

غروب بود و باد سرد زمستان گرمی خورشید را گرفته بود.

اتوبوس به میدان فلسطین که رسید، کمی مکث کرد و به راهش ادامه داد. جمعیتی با پرچم و علامتهای مختلف دور میدان جمع شده بودند. زن نگاهی انداخت و لب و لوچه‌اش را به نشانه تاسف در هم کرد و گفت: پول گرفته‌ن اومدن اینجا. که چی؟ عمرشونو تلف می‌کنن. بی‌چاره‌ها.
بعد پرسید: حالا برای چی اینجان؟
...

کاری به درستی و غلطی تحلیلها و اتفاقها و اعتراضها و نگرشها ندارم. اما یک چیز را نمی‌توانم تحمل کنم، اینکه آدمها در جهل مطلق به سر ببرند و بعد احساس دانستن و آگاهی داشته‌باشند و با اعتماد به نفس ابراز عقیده هم بکنند. زندگی روزمره داشتن کار راحت‌تری است رفیق، قبول.

داشتم فکر می‌کردم چطوری با این همه کار کنار بیایم و یه جوری سر و سامان بدهم به این شلوغی. کلی کار و درس و برنامه‌هایی که باید انجام دهم. اگر اینطوری برنامه‌ریزی کنم که ...

خانم کنار دستی صورتش را آورد جلو و پرسید: خانم چقدر مونده تا امام حسین؟

ایستگاهها را شمردم و گفت: حداقل 7 ایستگاه.

گفت: یعنی چقدر؟

گفتم: حداقل نیم ساعت. البته اگه با همین سرعت بره.

قیافه غم‌انگیزی به خودش گرفت و گفت: آخه می‌دونین، خیلی خوابم می‌آد. می‌خواستم بخوابم.

گفتم: فکر کنم بتونید.

خندید و گفت: می‌دونی، امروز خیلی روز خسته کننده‌ای بود. از صبح که پاشدم، رفتم کرج خونه مامانم. بعد رفتم خرید. حالا هم که سوار اتوبوسم و دارم می‌رم خونه. رسیده و نرسیده، باید دوش بگیرم و لباس بپوشم و برم مهمونی. وای خدای من، احتمالا باید توی مهمونی برم بخوابم! البته به قول شما یه راه دیگه هم دارم. الان تا امام حسین می‌خوابم.

و بعد سرش را گذاشت به شیشه پنجره اتوبوس و چشمهایش را بست.

واقعا روز سخت و پرکاری را گذرانده بود این موجود لطیف. دلم برایش خیلی سوخت، شاید به حال خودم باید فکر دیگری کنم!

تردم
مثل استکانهای کمر باریک
اما لب سوز
وقتی شیرینی قند لبانت
کامم را می‌گزد

چقدر فوت می‌شود زمان
وقتی فوت می‌کنی
به جای در کشیدن جام تلخ انتظارم!

¤ نوشته شده در ساعت ٧:۳۳ ‎ب.ظ توسط مریم برادران

اينقدر هست که بانگ جرسی می‌آيد