وقتي نيست ...

لباس که تنگ می‌شود، می‌دهيم بيرون يا به کسی که اندازه‌اش باشد. دل که تنگ می‌شود چه کارش کنيم؟
به قول فرشته، اين همه چيز توی دنيا اختراع شده اما اکسيری برای دلتنگی وجود ندارد.

میان سال بود. موهای جو گندمیش کمی ژولیده بود و کیف چرمی زهوار در رفته اش او را بیشتر شبیه پرفسورهای قدیمی نشان می داد. دم در دانشگاه صنعتی انگار دنبال جایی یا کسی می گشت.

مرد او را که دید، سرعتش را کم کرد و شیشه ماشین را پایین کشید و پرسید: می تونم کمکتون کنم؟

مرد ژولیده جلو آمد و سرش را خم کرد و گفت: می خوام برم بیمارستان رازی. اونجا سخنرانی دارم. چه جوری برم.

مرد به ساعتش نگاه کرد. احتمالا اگر او را می‌رساند، با ده دقيقه تاخير به جلسه می‌رسيد. در ماشینش را باز کرد که او بنشیند.

-          من پزشکم. به چیز مهمی در زمینه جراحی قلب رسیده م که تحولی در علم پزشکی ایجاد می کنه. دارم می رم که توی سمینار اینا رو بگم. شاید سزاوار نوبل هم بشوم. شاید، شاید. اگه بذارن!

کیف چرمیش را به سینه اش نزدیکتر کرد و انگار چیز با ارزشی را می خواست از گزند دیگران دور کند، با دو دست محکم گرفتش! تیک عصبی خفیفی داشت و هر از گاهی یکی از شانه هایش بالا می رفت.

نزدیک بیمارستان رازی که شدند، مرد گفت «این هم بیمارستان رازی. بفرمایید.»

مرد ژولیده آشفتگیش بیشتر شد و گفت «خیلی ممنون آقای محترم. شما فکر می کنین جای دیگه هم سخنرانی باشه که من بتونم برم این تزم رو ارائه بدم؟»

«گر راهزن تو باشي، صد کاروان توان زد»

تکنولوژی می آید که کارهای یدی آدمها را کم کند و آنها بتوانند با فراغت بال بیشتری به مسائل معنوی و راوابط انسانیشان برسند. اما برعکس شده.

من از همین جا اعلام می کنم اگر از این به بعد کسی SMS بزند که من دلم تنگ شده یا برای دعوت به یک مهمانی یا درد دل گفتن، از این روش استفاده کند، خودش می داند!

مشترک شاکی

نماز کنار مسجدالاقصی- خبرگزاری البرز

از بچه گی دو تا آرزو داشته م. یکی اینکه وقتی برف سنگینی باریده و همه جا سفیده، از این لبوهایی که روی چرخ دستی دوره میآرن، لبو بخرم و همون جا زیر برف چند قاچ بزنم و همینطور که بخارش به آسمان می ره، بخورمشون.

دومی اینکه از این دکه جگرکی سر چهار راه چند سیخ جگر بخرم و همون جا در حالیکه گربه ها طبق معمول دور و بر صاحب دکه می پلکن، جگرها رو لای نان لواش تازه ساندویچ کنم و ....

برای هرکس از آرزوهام می گم، می گه: اینا که خیلی سهل الوصول اند!

اما آخه اگه اینا برآورده بشن، من می شم یه آدم بی آرزو. می گن آدم که بی آرزو نمی شه!

شايد از فرط دوست داشتنه که اونايی رو که براش شريک گرفتن، يه مدت می ذاره ته چاه ويل. اونجا ديگه آدم کسی رو يادش نمياد که صدا بزنه. اونوقت خالص ميشه برای او. برای خود خودش.
چاه ويل هرکسی جاييه. دوری از خوبيها بدترين و تاريک ترين چاهه.

کاشف به عمل آمد که مادربزرگ نوه اش را دزدیده! چرا؟ از عشق زیاد!

از وقتی علی به دنیا آمده بود، مادربزرگ مهربان او را از دست مادرش می گرفت و با خودش می برد به اتاقی. کسی را هم راه نمی داد. از همان اول به شیرخشک عادتش داده بود. می نشست و زل می زد به صورت گرد و سفید علی. تا جایی که دیگر بچه از گریه و زاری نزدیک به تشنج برسد.

بالاخره مادر و پدر علی صبرشان سرریز شد. خط و نشان کشیدند که از پیش آنها می روند. مادربزرگ هم گفت «بروید. خودم حاضرم برایتان خانه می خرم. ماشین می گذارم در اختیارتان که هرجا می خواهید بروید. اما علی را به من بدهید.»

مگر می شد؟ تا آن روزی که فهمید رفتن آنها جدی است. علی را برداشت و رفت توی اتاق و در را قفل کرد و تهدیدشان کرد اگر بخواهند علی را ببرند، از پنجره می اندازدش پایین!

این جدال 13 ساعت طول کشید. نیروی انتظامی هم وارد عمل شد که ده ساعت سر کار ماندند. تا اینکه مادربزرگ کمی آرام شد و به تهدید مامورها بچه را به آنها داد. اما خودش راهی CCU شد.

خلاصه چون این داستان را در صفحه حوادث روزنامه ننوشته بودند و در خانه یکی از همکاران اتفاق افتاده بود، من این رسالت را به عهده گرفتم! به هرحال به قول آقای دکتر این چیزی که همه می گفتند عشق زیادی، یک جور بیماری بود که در صورت مداوا نشدن به جنون منجر می شود.

بگذرد ایام هجران نیز هم

بعضی چيزها ایمان را در آدم زنده می کنند. داستانهای قرآنی این طوری اند. برای هر چیز مثالی هست که دل را آرامش می دهد. یک چیز در همه آنها مشترک است: صبر؛ چیزی که حقانیت ادعا را اثبات می کند. می گویند صبر درختی است که میوه شیرینی دارد.

چند وقتي بود که يک کتاب درست و حسابي نخوانده بودم. خودم هم تنبل شده بودم و هرچه دست مي گرفتم، به ته نمي رساندم. يا تکه تکه مي خواندم. نمي چسبيد.

ديروز تصميم گرفتم بچه خوبي بشوم و دست از اين جموديت که بدجوري گريبانگيرم شده و حالم را گرفته، بردارم. بهترين داستانهاي کوتاه، مجموعه اي از داستانهاي مارکز است به ترجمه احمد گلشيری. از ديروز دارم مي خوانم. طبق معمول، داستانهاي مارکز با آن فضاهاي متنوع و جذاب، مرا رام کرده است. کسي به سرهنگ نامه نمي نويسد و بعدازظهر باشکوه بالتاسار را خوانده ام و بسيار هوس نوشتن در من زنده شده است.

راستش وقتی هوس می کنم بنويسم، ذوق خوب ديدن و زندگی کردن درونم جوان می شود. در حال حاضر مشغول نوشتن زندگی يک زن هستم که روزی بهايی بوده و حالا به قول خودش مسلمان عاشقی است و تنها پسرش شهيد شده است. تنها زندگی می کند و از تابستان به احد، پسر هجده ساله سرایدار مجتمعشان، خواندن و نوشتن یاد می دهد. احد تازگی ها انشا می نویسد. چند وقت دیگر باید برای احد کتابهای خوب ببرم که بخواند.