وقتي نيست ...

ترافیک امروز عجیب وحشتناک بود. انگار فلسفه نو شدن در شروع سال جدید، مثل همه چیز دیگر، فقط پوسته خودش را در ذهن ها تداعی می کند و بس. هرچه پول دست مردم است باید صرف خرید چیزهایی شود که گاهی اصلا لازم هم نیستند. این یعنی مصرف گرایی صرف. انگار باید و ضرورتا با آمدن عید همه چیز نو شود، حتا دمکنی آشپزخانه! چرا؟ فروشندگان عاقل هم که جای خود دارند. هرچه جنس بنجل دارند به اسم حراج آب می کنند. سناریوی غریبی است. حتا غریب تر از فیلم صدای سفید! من نیمی تا قسمتی عصبانیم! پس این عید کی می رسد که این هجوم سرسام آور تمام شود؟

«نفس نفس اگر از باد بشنوم بويت
                                           زمان زمان کنم از غم چو گل گريبان چاک»

از زیر قرآن رد شد و بوسیدش و بر پیشانی گذاشت؛ مثل روزی که می خواست به حج برود. با مادر و آقاجون خداحافظی کرد. مادر آب را پاشید پشت پایش. ابراهیم برگشت، خندید و دستش را بالا آورد و دوباره خداحافظی کرد.

مهدی بازیش گرفته بود. آنقدر کم پدر را می دید که همیشه از او غریبی می کرد اما این بار اخت شده بود و دور و بر ابراهیم می پلکید. ابراهیم به رختخواب تکیه داده بود و تند تند دانه های تسبیح دانه اناریش روی هم می افتاد. منتظر ماشین بود که بیایند دنبالش و برود منطقه اما دیر کرده بود. مهدی پایش گیر کرد به پای او و افتاد زمین. اما ابراهیم تکان نخورد. ژیلا اصلا نمی فهمید از دیشب که آمده چه اش شده! همیشه وقتی بود، خانه پر از محبت او بود. آنقدر که ژیلا گاهی به شوخی می گفت «وقتی می روی تا برگردی، من هنوز مشغول جمع کردن محبت های دفعه پیشت هستم.» اما این بار انگار سنگ شده بود. ژیلا دیگر نتوانست تحمل کند. گفت «خیلی بی عاطفه شده ای. چه ات شده؟»

ابراهیم صورتش را برگرداند و چیزی نگفت. ژیلا رفت جلو که چیزی بگوید. اما نتوانست. صورت ابراهیم خیس از اشک بود. یک آن ته دلش خالی شد. قبلا گفته بود «روزی که مساله محبت شما را با خودم حل کنم، روز رفتن من است.»

صدای زنگ در آمد. ابراهیم از جا پرید و ساکش را برداشت. اما وقتی پوتینش را پوشید، نشست و با حوصله بندهایش را بست. همیشه این کار را توی ماشین می کرد. مهدی را بغل گرفت، ژیلا هم مصطفی را. ابراهیم به مهدی گفت «بابایی تپل شده ای ها! فکر نمی کنی مامانی چطوری می خواد بزرگت کنه؟» و بوسیدش. دستی به سر مصطفی کشید و او را هم بوسید. بغض داشت ژیلا را خفه مِی کرد. کوتاه خداحافظی کردند.

با این عملیات موافق نبود. چندبار هم بحث کرده بود درباره نقشه عملیات. اما نتوانسته بود راضیشان کند. روزی که دستور قطعی رسید، با سکوت پذیرفت.

از شب عملیات خیبر که رزمنده ها آماده می شدند تا به خط بروند، ابراهیم یک لحظه هم از آنها جدا نشد. پا به پایشان کار می کرد و می رفت و می آمد. هر چه می گفتند «حاجی جون اقلا شما خط نرین. یه کم مراعات کنین. مواظب خودتون باشین» گوش نمی داد.

از خواب و خوراک هم افتاده بود؛ آنقدر که روز سوم، سر نماز بیهوش شد و مجبور شدند بهش سرم بزنند. یک دستش سرم بود و با دست دیگرش بی سیم را گرفته بود که از منطقه بی خبر نماند.

کلافه بود. نگاهش را از رزمنده ها می دزدید. خجالت می کشید. مجنون زیاد شهید گرفته بود. اما هنوز تشنه بود! از پشت جبهه هم کمکی نمی رسید. بچه ها از شدت عطش، قمقمه هاشان را از آب لب هور که پر از جنازه بود، پر می کردند و می خوردند. ابراهیم که این منظره را دید، رنگش پرید. هفت هشت تا قمقمه برداشت و زیر آن آتش رفت وسط هور. قمقمه ها را از آب آنجا که زلال تر بود، پرکرد و برگشت. آن روز خیلیها گریه او را دیدند و دعایش را که از خدا می خواست ببردش، شنیدند.

کم می شد کسی برود خط و سالم برگردد. دلش طاقت نیاورد. بلند شد و با میرافضلی سوار موتور شد که بروند خبر بگیرند. حالا کسی از او خبری نداشت. بالاخره توی معراج پیدایش کردند. صورتش رفته بود. از روی لباسش شناختند؛ بادگیر آبی و شلوار پلنگی با عرق گیر قهوه ای.

او را بردند دوکوهه که برای آخرین بار دوکوهه و رزمنده ها او را ببینند. هیچ کس حال خودش را نمی فهمید.  حاجی را گذاشتند توی آمبولانس که ببرند. بسیجی ها می دویدند دنبالش. انگار نمی خواستند این بار آخری از دستشان قصر در رود تا مثل همیشه دور و برش را بگیرند، سر و صورت و دستهایش را ببوسند و لپ هایش را برای تبرک بردارند

زن ميانسالي است. وارد مترو که می‌شود از تمام هیکلش كيف گردني، تسبيح چشم و نظر، ذكرهاي روز، دعاهاي بخت و روزي و ... آویزان است! به قول خودش برای امر خير مي فروشدشان. هرچه كه هست او آدم خلاقي است! هر بار كه مي بينمش و به تبليغاتيش گوش مي دهم، عباراتش (برخلاف صدایش) روان و جالب اند. خواص همه دعاها را ذکر می‌کند و گاهی معجزاتی از آنها می‌گوید. امروز از کیفهایش مي گفت: «كيف هاي چرم نرم گردني براي اينكه بغل دستي تان دزد نشود.»

چه رازها که چشمها افشا نمی‌کنند!

روحت آبدار است.

وقتی که می گذری از دلم

گل شادی متولد می شود.

شاید گلزار شوم روزی،

شايد!

خیلی کوچولو بود. فکر کنم چهار پنج سال بیشتر نداشت. از سر واگن تا ته واگن از همه پرسید «فال می‌خوای؟»
پول خرد هم نداشت. هرکی بهش پول می‌داد، مثلا ۲۰۰ تومنی، می‌گفت « این دویست تومنه. فال من ۱۰۰ تومنه. خرد ندارما.»
خلاصه که چند دقیقه بعد دوستش اومد. ازش پرسید «چندتا فال فروختی؟»
پسر کوچولو یه ذره فکر کرد بعد انگشتاش رو آورد جلو و گفت «این قدر. این چندتاست؟»
دوستش زد توی سرش و گفت «همش چهارتا!»

¤ نوشته شده در ساعت ٥:٤۳ ‎ب.ظ توسط مریم برادران

عروسک زنده

    اين عروسك ساخته علم مهندسي ژنتيك است؛ تركيبي از ژن‌هاي خرگوش، شامپانزه و خوك. با استفاده از القاي خواب زمستاني، در جعبه نگهداري مي شود و اين جعبه ضربان قلب و ميزان تازگي آن را نشان مي دهد. در دو مدل يكي با طول‌عمر يك‌سال و يكي با طول‌عمر سه‌سال ساخته شده است. قيمت این عروسکها هنوز مشخص نيست و تنها به صورت آزمايشي در اختيار اعضاي شركت قرار گرفته‌است.

اين موجود زنده طوري ساخته شده كه حركات محدودي مانند يك نوزاد داشته باشد. مدفوع بسيار مختصري دارد و غذاي كمي می‌خورد. قدش حدود بيست و قطر هفت سانت است. جثه اش از اين بزرگتر نمي شود. كاملاً درد را حس مي‌كند ولي نمي‌تواند اصوات بلند توليد كند. داري خون عضله و استخوان است. بعد از خروج از جعبه ظرف بيست دقيقه بيدار مي شود و چشمهاش را باز مي‌كند! 
 

منبع :  www.genpets.com 

 

آخر خوبی‌ها